บทที่ 43

เมื่อแสงอรุณแรกส่องผ่านเมฆ ฉันค่อยๆ ตื่นขึ้นมา พบว่าค่ายพักแห่งนี้ว่างเปล่าไร้คนอยู่ มีเพียงเสียงคึกคักจากนอกค่ายเท่านั้น

ฉันขยี้ตาง่วงนอน พยายามขจัดความง่วงที่ยังคงแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย

ความเมื่อยล้าที่ส่งผ่านแขนขาเตือนให้ฉันนึกถึงความหนักหน่วงของเมื่อวาน น่องเท้าเกร็งเป็นระยะ แขนทั้งสองข้างหนักอึ่ง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ